Sitio oficial do Clube Espeleolóxico Maúxo.

Uncategorized

Comunicado do Clube Maúxo.

Diante dos graves feitos acontecidos o pasado día 15 de outubro deste ano 2017, este clube quere facer pública a súa solidariedade con todas as persoas directamente afectadas. Moi en especial, fiquen aquí explícitas as condolencias ás familias de todas as vitimas mortais. Particularmente, queremos expresar aquí a nosa fonda dor e grande penar polo ignominioso falecemento de Dona Ángela Otero e Dona Maximina Iglesias, veciñas da nosa tan querida como admirada freguesía de Chandebrito, onde non houbo máis mortos polo bo tino da veciñanza diante da desacertada improvisación e inoperativa evacuación sufrida.

DSCN3756

Tamén queremos deixar constancia do noso máis fondo rexeitamento e noxo ante a incompetencia demostrada diante destes lumes polas autoridades, moi en especial ás da Xunta de Galicia. Non ten perdón posíbel carecer de medios axeitados para a prevención e extinción de lumes como estes. Fogos provocados máis que previsíbeis tendo en conta os antecedentes históricos e os recentes lumes (acontecidos mesmo durante os días previos nas provincias de Lugo e Ourense), a situación de grave seca que viña de moitos meses atrás, a sabida chegada para ese día de ventos quentes e fortes do sur-oeste, e a reiterada situación de abandono da masa forestal que finalmente ardeu con toda virulencia e graves danos só mitigados pola exemplar reacción de moitos veciños e veciñas que non fuxiron, que non se amedrentaron, que se auto-organizaron e puxeron en risco súa integridade física e pobres medios de extinción para que os incendios dese nefasto día non fosen a máis.

Finalmente, reclamamos, esiximos, pedimos e clamamos para que, a quen lle corresponda, asuma e faga asumir as responsabilidades penais, administrativas e políticas para quen tiña a obriga de defender a vida, a integridade física, as propiedades privadas, comunais e colectivas da cidadanía. Pedimos castigo para quen axuda aos pirómanos a destruír o país, ben coas súas políticas depredadoras, ben coa súa ineptitude. E toda a vergoña e o ostracismo público para quen utiliza a radiotelevisión pública (RTVE, RTVG) e os medios privados de intoxicación para o seu porco servizo. Nunca máis sistemática ocultación de información, silencios e mentiras interesadas. Nunca máis ineptos en cargos públicos.

¡¡LUMES NUNCA MÁIS!!

 

Advertisements

Denuncia deposito de lixo no Castro de Chandebrito.

IMG-20170417-Lixo_Chandebrito

Dende o Clube Maúxo rexeitamos este deposito de entullo e lixo nas beiras do Castro de Chandebrito. Así como a utilización do mesmo como recheo para as pistas próximas.

Así mesmo apoiamos a asociación Chandebrito 1807 nos actos de defensa deste relevante patrimonio da parroquia e do seu  entorno.


A CERÁMICA CAMPANIFORME DO MONTE PINDO.

O pasado martes día 16 de febreiro deste ano 2016, a páxina web da benemérita asociación Monte Pindo Parque Natural daba conta da presentación e promoción dunha “reprodución dunha vasilla campaniforme neolítica” que se correspondería coa fai uns anos atopada por membros deste Clube Espeleolóxico Maúxo no interior dun sistema de cavidades do citado monte de Carnota.

Desde aquí queremos aproveitar a ocasión para desexar que a inciativa, cando menos, axude a promocionar as xustas e ogalla que prontas medidas de protección, salvagarda, estudo e promoción que fagan do Monte Pindo, canto antes, como ben se reivindica, un espazo cada vez mellor coidado, coñecido e desfrutado por toda a sociedade. Desde este C. E. Maúxo, como é sabido e público, compartimos a inquedanza e vaia, pois, de novo a nosa solidariedade con ese obxectivo a prol do Pindo: Parque Natural.

Con todo, consideramos axeitado facer públicas as seguintes matizacións:

HPIM4792a

 

  1. A cerámica de tradición campaniforme rescatada polo Clube Maúxo do interior dunha das covas d’O Pindo (de nome e coordenadas reservadas aquí por cautela) é só un pequeno fragmento. Os feitos da súa casual descuberta e da decisión do seu rescate (derivada do evidente perigo de desaparición ou deterioro ao estar á vista e en contacto co curso de augas soterrado) foron inmediatamente comunicados polo C. E. Maúxo ás autoridades competentes (Dirección Xeral de Patrimonio Cultural da Xunta de Galicia) quen contaron con toda a información por escrito tanto do recuperado como do potencial arqueolóxico propio desta cova do Monte Pindo. A mencionada peza foi depositada pola referida entidade espeleolóxica (xunto cos outros 8 fragmentos cerámicos recuperados do interior da cavidade) o día 5 de marzo de 2008 no Museo Arqueolóxico e Histórico de San Antón (A Coruña) como así consta no oportuno informe adxunto, acta de depósito e comunicados correspondentes.
  2. Tal e como se pode comprobar na referida documentación e no citado museo, o fragmento campaniforme desta cova do Pindo non sofríu rotura, raspado ou estracción de mostra material algunha. Desde o seu rescate ata o seu depósito museístico, a peza estivo en todo momento baixo custodia da secretaria deste C. E. Maúxo e nunca se accedeu ás  pretensións de datar por termoluminiscencia dito fragmento cerámico xa que tal operación conlevaba a destrución da mostra (de evidente valor cultural en si mesma) e dos permisos legais oportunos que ao Clube Maúxo non nos correspondía nin tramitar nin, moito menos, autorizar ou favorecer.
  3. Así pois, desde o C. E. Maúxo lamentar moi en serio que se divulguen falsos datos ao respecto, de todo carentes de creto, xa que como fica dito en ningún momento se facilitou a datación por termoluminiscencia da referida peza de tradición campaniforme localizada no Monte Pindo. Ademáis, como todos os fragmentos recuperados do interior desta cova do Monte Pindo, ao anaco campaniforme en cuestión lle corresponde unha datación de, como moito (o que non é pouco) uns 4.000 anos de vello; tal e como se ten aceptado desde a ciencia prehistórica grazas a tantos e tantos outros xacementos arqueolóxicos con restos cerámicos campaniformes propios dos primeiros intres da Idade do Bronce estudados debidamente por toda a franxa atlántica europea.
     Cerámica Pindo

     


Domingo 4 de outubro: VI Andaina pola protección da serra do Galiñeiro

DEFENSA-DO-GALIÑEIRO9

Unha nova edición desta andaina para non esquecer que todos os proxectos que ameazan este entorno seguen voando sobre as nosas cabezas. E por suposto na mente dos políticos e das empresas que están detras delas.

Participade para poder seguir disfrutando deste marabilloso entorno.


Nova desfeita ecolóxica e paisaxística en Priegue.

O pasado domingo 28 de setembro deste ano 2014, membros deste Clube vimos de constatar como, durante as pasadas semanas, téñense verquido centos de camións cargados con materiais solidos en terreos da Comunidade Montes en Man Común da parroquia de Priegue, Nigrán. En concreto, os feitos localízanse no monte inmediato ao barrio da Mámoa da referida parroquia miñorana onde, antigamente, existía unha pequena canteira artesanal de granito, fai décadas abandoada.

A falla dos resultados da investigación en curso e das oportunas análises dos materiais depositados nesta parte do Concello de Nigrán, esta entidade quere lamentar e denunciar públicamente os referidos feitos por varios motivos:

Primeiro. Sospeitamos que entre o material utilizado hai lodos procedentes da hoxe en obras Estación Depuradora de Augas Residuais do Lagares, así como outros materiais contaminantes (en especial uralitas, amianto) verquidos a toneladas e sen garantías de teres sido procesados por algún tratamento de depuración e control.

IMG_20140928_122437Priegue28oct14

Segundo. A superficie afectada por estes recheos afectou a moitos máis metros cadrados dos que ocupaba a vella canteira abandonada para estenderse polas inmediacións, en terreo forestal de grande valor paisaxístico, modificando o terreo notablemente e, como se observa na fotografía adxunta, elevando ata tres / seis metros de altura (segundo o punto de medición) o relevo orixinal desta parte do monte de Priegue.

Terceiro. Esta actuación, de todo irresponsable pola natureza dos materiais verquidos, temémonos que ocasionará a contaminación das águas que traerán as vindeiras chuvias, águas que, á fin, han chegar aos acuíferos próximos das vivendas do barrio da Mámoa (a menos de 100 metros) e tamén a lugares máis afastados, monte abaixo, xa que as escorrentías e as águas soterradas non saben de cancelas no campo.

Cuarto. Sospeitamos que estes verquidos (das que non hai noticia pública de ter licenza nin permisos de medioambiente, patrimonio, concello…) son reincidentes. Tal e como informaba o xornal La Voz de Galicia do día 03 de decembro de 2011, exactamente no mesmo sitio, xa se depositaran naquela data, citamos: “restos de obras municipales, baldosas de aceras, latas, ordenadores, ruedas y toda clase de desperdicios como televisores, sanitarios y chatarra en general”. É dicir, estamos hoxe ante a segunda fase dun xeito de facer obras a prazos, é dicir, agárdase a que se esquezan ou arquiven as denuncias (neste caso de fai tres anos) para continúalas e rematalas con todo o suxo beneficio de quen as promove e leva adiante. Reincidencia, intencionalidade e a maiores, obsérvese na fotografía adxunta como, por riba desa fedorenta “terra” de cor gris, estendeuse terra coa intencionalidade de ocultar o tapado.

Quinto e último. Á espera de que as forzas de seguridade do estado ultimen o oportuno informe pericial sobre estes feitos, de que a fiscalía tome cartas no asunto con contundencia (sobre todo dada a reincidencia dos feitos), etc., pola parte que nos toca como afectados, no Clube Maúxo queremos deixar constancia aquí da nosa pública denuncia e do noso berro de desesperanza ao comprobar como esta parte da costa sur da ría de Vigo, no Miñor, tan fantástica e rica (entre outros bens, o lugar afectado pola entullada da Canteira da Mámoa, conta con numerosos petróglifos -O Currelo, v.g.- e o marabilloso Castro da Mámoa) resulta unha vez máis contaminada e estragada pola mala xestión, avara e irresponsable, de xestores que deberían velar máis pola integridade, rexeneración, coidado e uso público dos bens comunais e menos por intereses espúrios.


O CLUBE ESPELEOLÓXICO MAÚXO PRESENTA ALEGACIÓNS AO PXOM DE NIGRÁN

O CLUBE ESPELEOLÓXICO MAÚXO PRESENTA ALEGACIÓNS AO PXOM DE NIGRÁN

O pasado mércores día 2 de Octubro, e dentro do prazo legal, o Clube Espeleolóxico Maúxo, presentou varias alegacións ao PXOM proposto para o Concello de Nigrán. Logo do estudo do voluminoso PXOM, este Clube víuse na obriga de avisar dalgunha das grandes deficiencias detectadas. Inxustificadas novas estradas, ausencia de bens arqueolóxicos e etnográficos catalogados, cursos de auga omitidos, ignorancia do patrimonio natural como son todas as cavidades naturais neste territorio do Concello de Nigrán, etc…

DSC_0392b

No seguinte enlace Alegaci+¦ns ao PXOM de Nigr+ín, octubro 2013., pódese consultar estas alegacións presentadas co ánimo de ver algún día un PXOM ara Nigrán riguroso e de calidade.


A Gruta do Monte Aloia, Tui, III: Natureza

A Gruta do Monte Aloia, Tui, III: NATUREZA.

Distintos compromisos do Clube Espeleolóxico Maúxo -nomeadamente a organización coa Universidade d’A Coruña da primeira “International Conference on Granite Caves” dirixida aos estudosos internacionais da comisión do pseudocarst da UIS, Union International Speleology, celebrada en setembro de 2007- retrasaron comezar o estudo das covas da Trapa coñecidas desde facía dous anos grazas ao libro As Covas de Vincios.

P1060334b

O acceso ós Milaghres da Trapa nin foi nin segue a ser doado, todo o contrario. O accidentado do terreo, a pendente da Costa de Oia, o denso bosque e mato, e moi en especial, os perigosos pasos rochosos exteriores propicios á caida neste Pedraghullo -máis ainda cando a superficie da rocha ten humidade, non digamos se chove e anda un/unha con calzado inapropiado- fixeron que a prospección do entorno e pasos de acceso ó interior das covas, tardase para nós máis do habitual. A primeira xornada do clube prospectando, por fin, dentro das covas da Trapa data da mañá do 14 de outubro de 2007. A esta sucedéronlle sete xornadas máis de prospección espeleolóxica que levaron, xa a principios de marzo de 2008, a abrir proxecto maúxo de topografía e estudo.

P1060405b

O sistema de cavidades granítico de A Trapa ocupa 240 metros liñais do curso medio das águas que nacen como río do Inferno no monte Aloia. O tramo de máis forte pendente, río Ghrande, logo dun estreito par de centos de metros en superficie formando rápidos, pías e tamén pequenas pozas de água desde o seu encaixamento no Alto da Visita -Os Cabreiros, Chenlo, O Porriño- chega rápido a unha pequena chaira a 270 metros sobre o nivel do mar chamada, na tradición oral de Ribadelouro, como A Eira de Pedro. Alí, dase de xeito natural o curioso fenómeno de ver como nun intre, o río divídese. Por un par grenchas fórmase O Gorgullón e a água cae comezando o seu transitar polo subsolo do Pedraghullo. Mentras, a outra parte do río Ghrande baixa escondido pero á vista, encaixado á vez na rocha, paralelo ao sistema soterrado até xuntarse máis abaixo, logo dun desnivel de 77 metros, na segunda e total absorción do río.

P1060416

Nos 240 metros liñais de río soterrado, o espazo das covas da Trapa ten un  desenvolvemento horizontal de máis 1800 metros. Dimensión esta superada só en dúas covas graníticas no mundo; o sistema de cavidades TSOD, New York, USA, con 3950 m e a sueca Bodagrottorna, en Iggesund, Sweden, con 2610.

Pseudocarst desenvolto nunha litoloxía de granitos alcalinos de dúas micas de granular groso, os Milaghres da Trapa teñen unha historia xeolóxica complexa que se retrotrae ao remate da unión da Laurasia e Gondwana de fai dous centos e pico millóns de anos. Estamos na periféria granítica da heteroxénea Serra do Galiñeiro e na confluenza da Depresión Meridiana -aquí A Louriña, río Louro- co curso baixo do río Miño/Minho ao seu paso por Tui-Valença. Alteración e elevamento do substrato rochoso, desprendementos e movementos en pendente -semellantes os do sistema da Touba do Brión Cobreiras-, rachaduras tectónicas hercínicas e post-hercínicas, evidencias de colapso tipo dolina e a actividade sísmica de intensidade media detectada históricamente nesta terra de Turonio, son, xunto co moi principal axente das augas do río a erosionar a rocha, os ingredentes que teñen evoluído as cova da Trapa até a súa actual fasquía.

dsc_2550b

Desde a cota cero da cova, eses 240 metros liñais de río soterrado desenvolven un sistema  que acada un desnivel total de -95 m. Porén, dentro da cova non se supera en ningún punto os 20 metros de fondo. Na Trapa predominan os espazos axustados, estreitos do río -mesmo en sifón-, caos de rocha apretados e pasos perigosos de transitar, ainda que tamén hai algunha sala, corredores e mesmo saltos de considerable altura como é a fervenza de nove metros que forma o río soterrado  no sector bautizado como Féveros, en lembranza da documentación medieval e o ferver á vista das súas augas.

P1060445b

Ao igual que noutras cavidades graníticas da zona -nomeadamente no Folón, Coruxo, Vigo- entre a variedade xeomorfolóxica das covas da Trapa destacan formas resultado da lenta erosión fluvial da rocha, tipo pía ou marmita, aquí mesmo desenvoltas unhas dentro doutras, e tamén formacións de espeleotemas, xa de pigotita -como a grande e milenaria columna das “Cadenas da Moura”-  xa silíceas, tipo Ópalo A, que xa teñen sido obxecto de estudo por, entre outros proxectos, investigadores interesados na vida en condicións estremas, como as que se supoñen posibles de atopar en Marte.

P1060392

Asemade bacterias e outra microscópica, tanto no interior como no exterior das covas da Trapa existe moita e variada vida. Dentro, constan morcegos, variados arácnidos e insectos imposibles para nós de identificar e, sobre todo anfibios e réptiles, que desde 2010 estan sendo controlados para o SARE –programa de seguimento do Ministerio de Mediambiente que coordina a AHE, Asociación Herpetológica Española- polos amigos da asociación naturalista AXENA. Entre outras, consta a presenza de Rana ibérica, do Lissotritón boscai, da Salamandra salamandra, e moi en especial da Chioglosa lusitánica, endémica e fráxil saramántiga rabilonga, abundante aquí en estado adulto e xuvenil, como lugar de reprodución que, como poucos, temos nestas covas de augas limpas.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Áugas procedentes en grande parte do veciño Parque Natural do Monte Aloia e que no exterior discorren entre o rochedo granítico, o que queda do bosque autóctono atlántico e o mato propio de urzas, carrascos e toxos, ambos os dous en regresión pola forte explotación forestal de eucalipto, e sobre todo, de piñeiros.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Aves rapazas, diurnas e nocturnas, dominan os ceos da Trapa. Case seguro, outra fauna e flora agardan por quen as recoñeza e valore. Pero a protección deste singular complexo cova-río, dista moito do que conviría, mesmo do que sería legal ter establecido xa, e fica a espera de que os propietarios do terreo, Xunta de Montes en Man Comun de Ribadelouro, e as autoridades do Concello de Tui e da Xunta de Galicia acaden comprender o alcance do que temos aquí e actúen a favor das singularidades dunhas covas da Trapa que, a noso ver, xa deberían ter sido recoñecidas como Monumento Natural.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

qrcode.14781601